Subtitles by sub.Trader subscene.com
ALLE PERSONAGES EN GEBEURTENISSEN
UIT DE FILM ZIJN ECHT
5 JANUARI 1895
Soldaten!
Wapens!
Open de ban!
In naam van het Franse volk
heeft de Eerste Krijgsraad van de Militaire Regering van Parijs
in haar zitting van 22 december 1894
met unanimiteit van stemmen de genaamde Dreyfus Alfred,
kapitein bij het 14e Artillerieregiment,
stagiair bij de generale staf van het leger,
schuldig bevonden aan de misdaad van hoogverraad,
en hij werd veroordeeld
tot de verbanning naar een ommuurde gevangenis en tot een militaire degradatie.
Alfred Dreyfus, u bent niet meer waardig de wapens te dragen.
In naam van het Franse volk degraderen wij u.
Soldaten,
er wordt een onschuldige gedegradeerd!
Er wordt een onschuldige onteerd!
Leve Frankrijk!
Dood aan de verrader! - Leve het leger!
Hoe ziet hij eruit, Picquart?
Als een joodse kleermaker die huilt omdat zijn geld in de vuilnisbak gaat.
Ik ben onschuldig!
De Romeinen gooiden de christenen voor de leeuwen. Wij geven ze joden.
Ik vermoed dat dat de vooruitgang is.
Hoe was de stemming op het einde?
Alsof je een gezond lichaam zuivert van iets verderfelijks.
En het leven ging weer verder.
Jammer dat de minister van Oorlog niet aanwezig mag zijn bij zoiets.
Werd mijn naam genoemd? - Niet dat ik weet, meneer de minister.
Hoe dan ook, u heeft goed werk verricht.
We stonden versteld van uw houding tijdens deze zaak. Niet waar, Boisdeffre?
Inderdaad, mijn beste minister.
Was kolonel Sandherr in staat de ceremonie bij te wonen?
Hij was aanwezig, generaal. - En zijn bevingen?
Hij had ze onder controle.
Ik ben bang dat zijn toestand niet verbetert.
Als het zover is, willen wij dat u hem vervangt.
Met alle respect, maar ik heb geen ervaring met de inlichtingendienst.
Begin er dan maar aan.
De les die moet getrokken worden uit de straf van Dreyfus is laten zien
wat wij doen met verraders.
Ik stuur hem naar een plek waar hij met niemand kan praten,
en nog belangrijker, waar niemand met hem kan praten.
De strafkolonie van Cayenne?
Nee, beter nog. Een verlaten rots waar hij alleen zal zijn.
Het Duivelseiland.
Zeg niet dat het weer gaat over die jood.
DREYFUS NAAR DUIVELSEILAND
Picquart,
u heeft hem gekend, niet waar?
Pardon, wie? - Dreyfus.
Hij was mijn leerling aan de Hogere Oorlogsschool.
Werd hij anders behandeld omdat hij een jood was?
Natuurlijk. Als advocaat kan ik stellen dat een katholieke officier
nooit op die manier een rechtsgeldig proces ontzegd zou worden.
Bent u het daarmee eens, Picquart?
Er werd hem een rechtsgeldig proces ontzegd
omdat de nationale veiligheid op het spel stond
en die niet tijdens een openbare zitting kon worden besproken.
De bewijslast was er.
Ik heb het nog niet gezegd.
Philippe en ik vonden een Elzassisch restaurant
in de rue Marbeuf. Het is uitstekend.
Een zeer goed adres. - Ja, en hoe heet het?
Commandant!
Kapitein.
Heb ik iets gedaan dat u heeft beledigd?
Nee.
U bent de enige van mijn professoren die mij een slecht cijfer gaf.
Misschien deel ik uw opinie niet over uw competenties.
Het is dus niet omdat ik een jood ben?
Ik doe mijn uiterste best om mijn persoonlijke gevoelens achterwege te houden.
Als u uw uiterste best moet doen, is het een mogelijke hypothese.
Als u mij vraagt of ik van joden hou,
moet ik eerlijk zijn en "nee" zeggen.
Maar als u insinueert dat ik u daardoor zou discrimineren
op professioneel vlak,
kan ik u verzekeren, dat nooit.
Georges, laat mij u helpen.
Woensdag is hij in Brussel.
Kan je komen? - Ja.
Voel jij je nooit schuldig?
Hij is niet mijn man. - Je weet wat ik bedoel.
Waarom "schuldig"?
Je was van mij lang voor hij is opgedoken.
Ik begrijp nog steeds niet waarom je met hem trouwde.
Hij heeft het mij gevraagd.
Jij niet.
Weet hij het van ons?
Nee.
Waarom niet?
Als hij het zou weten, maakt hij me af.
Weet je zeker dat hij in Brussel is? - Dat zei hij.
Wie is daar? - Een telegram.
Commandant Picquart? - Ja.
Dank u.
Van generaal Gonse.
Wie is generaal Gonse? - Hoofd van de Inlichtingendienst.
Hij wil me zien morgenvroeg. - Heb je problemen?
Ik hoopte dat deze dag nooit zou komen, maar hij is hier.
Kolonel Sandherr kan zijn functie van chef van de dienst Statistiek niet behouden.
Het spijt me dat te horen.
U staat nu aan het hoofd van de Inlichtingendienst.
U wordt bevorderd tot luitenant-kolonel.
U wordt de jongste kolonel in het leger.
Gefeliciteerd. - Dank u, generaal.
Blijf me vooral op de hoogte houden, goed?
Ik hou niet van verrassingen.
Ik heb commandant Henry gevraagd u rond te leiden.
Verwachtte hij die promotie niet?
Mijn God, nee. Hij is te lomp.
Zijn schoonvader is herbergier.
Uzelf bent niet getrouwd? - Nee, generaal.
Een bijzondere reden? - Nee.
Niets waardoor u gechanteerd kunt worden?
Nee, generaal.
Ik moet u die vraag stellen, begrijpt u?
Commandant Henry, komt u binnen, alstublieft.
Generaal. - Kolonel Picquart is nu het hoofd
van de dienst Statistiek.
Heet hem welkom. - Natuurlijk, generaal.
Kolonel...
We zijn er.
Ik dacht altijd dat het leegstond. - Hier stoort niemand ons.
Dat betwijfel ik niet.
Bachir!
Dag, commandant.
Dit is kolonel Picquart. Hij neemt het bevel over.
Bachir kent al onze geheimen, niet waar? - Ja, commandant.
Mannen, wat is dat voor kabaal?
We horen jullie tot op straat.
Al goed.
Politieagenten. Tipgevers. Erg nuttig.
Kolonel Sandherr hield ze liever hier waar hij ze kon zien.
Wat ruikt hier zo? - Vertel mij wat! De riolen!
De hele buurt stinkt.
Dit is kapitein Junck. Kapitein Valdant.
Waar zijn ze mee bezig? - Met de briefwisseling.
Valdant verkiest de droge methode,
Junck die met stoom.
Zijn dat persoonlijke brieven? - Nu niet meer.
Ter plaatse rust, kapitein. - U herinnert zich kapitein Lauth nog,
van de Dreyfusaffaire?
Kolonel Picquart is onze nieuwe chef.
Wat doet u precies?
Dat moeten we bespreken.
U kent vast Gribelin nog, onze archivaris.
Kolonel Picquart vervangt kolonel Sandherr.
U hebt veel archieven.
Zeer goed. Ga door.
Hier is de telefoon.
Daar is mijn kantoor. We hebben geen secretarissen.
Kolonel Sandherr vertrouwde hen niet.
Dit is zijn kantoor.
Ik veronderstel dat het nu van mij is. - Het zal wennen zijn.
Dit zijn uw sleutels, kolonel.
De voordeur, het kantoor. De lade.
De kluis. - Dank u.
U gaat mij zeggen waaraan kapitein Lauth werkte.
Hij puzzelde aan een brief van de Duitse militaire attaché, kolonel Schwartzkoppen.
Zijn persoonlijke correspondentie? - Ja.
Weet de minister hiervan? - Absoluut.
Wij volgen graag zijn avonturen. Hij heeft al jaren een verhouding.
Is dat zo verrassend? - Zeker.
Vooral wanneer het met de Italiaanse militaire attaché is, majoor Panizzardi!
Grote goedheid!
Hoe krijgen we die brieven in handen?
Kom op, commandant Henry. Ik ben het hoofd van de sectie.
De huishoudster van de Duitse ambassade,
Marie Bastian.
Eén keer per week geeft ze ons de inhoud van zijn papiermand.
Het zijn belangrijke documenten, kolonel,
niet alleen liefdesbrieven van een flikker.
Herinnert u zich deze?
De lijst van Dreyfus, natuurlijk.
Hij was in zes stukken gescheurd toen ze ons die gaf.
Lauth lijmde ze samen, fotografeerde ze, en liet de scheuren verdwijnen
zodat niemand wist waar hij vandaan kwam.
Zonder dit hadden we hem nooit gepakt. - Opmerkelijk.
We lieten hem inlijsten voor kolonel Sandherr
op de dag dat de verrader werd gedegradeerd.
Zeer goed. Bedankt, commandant.
Ik denk dat we elkaar goed gaan begrijpen. - Dank u, kolonel.
Ik hoop het.
"Ik stuur u, meneer, nog wat interessante informatie:
een nota over de hydraulische rem,
en de manier waarop de rem functioneert.
Een nota over de dekkingstroepen.
Een nota over de wijziging in de opleiding van de artillerie.
Het ontwerp van het handboek van de veldartillerie. 14 maart 1894."
Mag ik?
We vonden dit vorige week op de Duitse ambassade.
Waar zijn alle documenten die hij vermeldt? - Nu?
Hoogstwaarschijnlijk al in Berlijn.
Wie is de spion?
Wat zegt de lijst?
Het gaat vast over een officier van de artillerie.
Iemand die gediend heeft in de vier secties van de staf.
De enige officieren die dat deden, zijn de briljante jongeren van u.
Gedetacheerd van de Hogere Oorlogsschool.
Het kan haast niet een van hen zijn.
Er is er een.
We willen een voorbeeld van een geschrift van iedereen
die recent die oefening heeft gedaan.
Uiteraard.
Het zijn de enige van de artillerie die de vier secties deden.
Souriau, Gaston, Corbin,
Dreyfus en Etienne... Dreyfus?
De jood? - De enige in het gebouw.
Het kan...
Het kan inderdaad...
Bezorg dit aan du Paty.
Commandant du Paty? Heeft hij er iets mee te maken?
Ja. Hij is een echte amateurdetective.
Picquart, u laat Dreyfus binnen via die deur.
Henry, u staat achter die kaart.
Ik doe alsof ik mijn vinger heb bezeerd
en ik laat hem een brief schrijven.
Cochefert,
u en uw collega zitten... Neem die stoel.
Jullie zitten hier voor de arrestatie.
Gribelin, u neemt nota.
En dan...
zodra hij bekend heeft,
stel ik hem voor de enig mogelijke eerbare oplossing te kiezen.
Hij is bij de ingang. - Picquart, vooruit!
Iedereen op zijn plaats.
Veel geluk, heren.
Dag, commandant.
Kapitein.
Vergeef me mijn kledij.
Ik ben gevraagd op een vergadering in het kantoor van de chef.
In burgerkleren. - Klopt.
Wat een opluchting. Ik dacht aan een grap.
Het is geen grap. Ik zal u vergezellen.
Niet nodig. - Ik sta erop.
Het is rustig hier. Vindt u niet?
Ik ga u gedag zeggen.
Tot ziens, commandant.
Binnen!
Mevrouw Sandherr? - Ja?
Kolonel Picquart, de opvolger van uw man.
U heeft zijn plaats, wat wilt u nog meer?
Laat ons met rust. - Wie is het?
Picquart.
Ik liet hem roepen. Laat hem binnen.
Dag, kolonel.
Kom hier, Picquart.
Ik heb hier een paar spullen voor u.
In de secretaire daar
is er iets dat u moet hebben.
Onderaan!
De tas, maak hem open.
Geheime fondsen. Ongeveer 48.000 frank.
Ze zijn van u. In het bureau...
De bovenste lade. Er ligt een dossier.
Ziet u het?
Ik heb het.
Wie zijn dat? - Mensen verdacht van verraad.
Te arresteren in geval van oorlog. - Allemaal?
Ja, 2.500 namen.
Gribelin heeft de belangrijkste lijst.
100.000 op te sluiten vreemdelingen.
Goeie genade! - En de joden ontbreken.
Mijn vrouw vindt het een schande dat ik met pensioen moest.
Ik ben blij dat ik opga in de massa.
Wanneer ik om me heen kijk en het aantal vreemden zie,
en het verval vaststel
van al onze morele en artistieke waarden,
besef ik dat ik Frankrijk niet meer herken.
Ik doe mijn best om ons land te beschermen. - Doe dat.
Wat ervan rest.
Kolonel.
Dag, Bachir.
Dag, kolonel. - Sorry voor het storen.
Commandant Henry!
Kunt u even komen?
Kolonel.
U bent heel vroeg.
Er moeten een paar dienstwijzigingen doorgevoerd worden.
Wijzigingen, kolonel?
Ik wil geen louche types meer zien.
Ik wil een systeem van pasjes invoeren.
En die Bachir is een hopeloos geval. - Wilt u hem weg?
Niet voor we iets anders hebben voor hem.
Laat alvast een bel plaatsen om te weten wanneer er iemand binnenkomt.
Goed, kolonel. - Wat zit er in die tas?
De laatste levering van mevrouw Bastian.
Wanneer kreeg u die?
Gisteravond. Ze legt dit in een kerk die op mijn route ligt.
En u neemt dat mee naar huis? - Daar zijn alleen mijn vrouw en ik.
Daar gaat het niet om.
Zoiets gevoeligs moet na ophaling naar het kantoor komen.
Ik bewaar hem in mijn koffer en ik beslis wie welke route bewandelt.
Kolonel Sandherr was tevreden met mijn werkwijze.
Kolonel Sandherr is aangetast door syfilis.
Algemene verlamming met aangetaste hersenen.
Dat was het.
Goed, kolonel.
Nog een ding.
Wanneer mevrouw Bastian nog een levering heeft,
zal ik de brievenbus leegmaken.
2 MAART 1896
En? - Het is een nieuweling.
"Meneer, ik wacht op een meer gedetailleerde uitleg...
diegene die u mij onlangs gaf over de lopende kwestie...
gelieve dit schriftelijk te doen
om te beslissen of ik doorga met..."
Met...? - Mijn relaties.
"Mijn relaties met het huis van R of niet."
Hij besliste om dit niet op te sturen.
Op de keerzijde staat het adres.
"Meneer de commandant Esterhazy,
27 rue de la Bienfaisance"
Walsin Esterhazy,
74e Infanterieregiment in het garnizoen van Rouen.
Rouen?
"Het huis van R." Is er nog een verrader?
Ik wil een lijst met betrouwbare inspecteurs.
Een discreet persoon.
Ik vraag het aan commandant Henry. - Nee.
Ik wil dat het tussen ons blijft.
Ik wil het bureau er niet bij betrekken.
Kolonel Picquart? - Ja.
Jean-Alfred Desvernine, van de recherche. - Perfect.
Ik heb een taak voor u. Iets delicaats.
Er zit een naam in.
Ik wil alles weten over hem:
hoe hij leeft, wie hij ziet.
Vooral: heeft hij banden met de Duitse ambassade?
Het is zeer delicaat, begrepen?
Kom niet naar het ministerie.
Wanneer kunt u mij iets laten weten? - Geef mij een week.
Apollo, is dat Grieks? - Het is een Romeinse kopie,
het origineel ging verloren.
U bedoelt dat het een vervalsing is?
Nee, het is een kopie. Dat is niet hetzelfde.
Ik had het u liever zelf verteld.
Wat maakt het uit?
Ik had Lauth gevraagd er met niemand over te praten.
Misschien beschouwt hij mij niet als "niemand".
Wie beweerde het tegendeel?
Mag ik u een raad geven?
Ga uw gang.
Als nieuweling denk je vaak
dat de eerste verdachte die je tegenkomt een spion is.
Maar "commandant Esterhazy" zit in Rouen, ver van de vertrouwelijke info.
Hij is klein grut, punt.
Zelfs Schwartzkoppen schat hem niet hoog in.
Houd hem in de gaten. Maar als ik u was, zou ik niet te veel tijd verliezen.
Bedankt, commandant. Wijze raad, dat is zeker.
Daar is hij.
Dat is niet zijn vrouw?
Nee.
Marguerite Pays. Geregistreerde prostituée, 26 jaar.
Op straat bekend als Marguerite Quatre-Doigts.
U maakt een grapje. - Nee.
Hij regelde een flat voor haar nabij Montmartre.
Ik dacht dat hij garnizoen hield in Rouen.
Hij is er nooit. - Nooit?
Vreemd detail: volgens vrienden wil hij
zich inschrijven voor artillerielessen.
Maar hij zit niet in het artilleriekorps.
We stappen beter op.
Wat is de volgende stap?
Tegenover de Duitse ambassade staat een residentieel gebouw.
Er is een appartement te huur.
De Duitsers gebruiken de begane grond als eetzaal voor de officieren.
We zullen er materieel moeten plaatsen.
Het is riskant en duur.
Waarom schaduwen we Esterhazy niet gewoon?
U zag hem, kolonel. Hij is sluw, hij zal ons direct zien.
Huur het appartement.
Dag. - Kolonel.
Kolonel Schwartzkoppen is beneden met majoor Panizzardi, een militaire attaché.
U kwam op het juiste moment.
Daar is Schwartzkoppen...
En Panizzardi, Alessandro.
Knappe man, niet waar?
De ambassadeur, graaf Munster.
En een paar diplomaten en officiers die we nog niet konden identificeren.
Geen Esterhazy? - Nee.
Kolonel, ze gaan weg.
Mijn God, ze zijn verliefd.
Heren, mag ik u erop wijzen dat wat u gaat zien geheim is.
Zoals u weet waren onze kanonnen beperkt tot twee schoten per minuut.
Dit is het kanon 75.
Het heeft een hydropneumatische rem die de kracht van het schot opvangt,
zodat het richten niet na elk schot herberekend hoeft te worden.
Hierdoor kan het tempo worden vermenigvuldigd met tien.
Kanonniers, op jullie plaatsen!
Voor een reeks van twaalf schoten. Bevoorraden, laden.
Lader klaar! - Schutter klaar!
Vuur!
Als onze Duitse buren ons nogmaals bezoeken,
zullen wij hen warm verwelkomen.
Op de 75!
Het is een feit dat een alliantie met Rusland...
Kolonel Picquart? - Ja.
Kolonel Foucault, militaire attaché in Berlijn.
Kan ik u even spreken? - Ja.
Bent u op de hoogte van onze dubbelagent bij de Duitse inlichtingen?
Cuers? - Cuers.
Vorige week zei hij mij dat de Duitsers een spion hebben in het Franse leger.
Gaf hij een naam? - Hij kent hem niet.
Hij moet in de 50 zijn. Bataljonscommandant.
Hij geeft al twee jaar tweederangsinlichtingen door,
voornamelijk over de artillerie.
Ik vond dat u moest worden ingelicht.
Bedankt. Ik ga dat bekijken.
En? Wat was er zo dringend?
Dat is interessant.
Het interessante heeft hij in zijn hand, kolonel.
Een wandelstok? - Nee.
Dat.
Hoeveel tijd tussen beiden? - Twaalf minuten.
Hij neemt geen voorzorgen. - Het kan hem niet schelen.
Mijn God. Wat jullie allemaal kunnen.
Wat zegt generaal Gonse? - Ik heb het hem nog niet verteld.
Waarom?
Ik wilde deze affaire niet te veel bekendheid geven.
Ik wil de minister op de hoogte brengen. - Waarom?
Toen generaal Billot generaal Mercier heeft vervangen,
liet hij verstaan dat hij elk politiek probleem wilde kennen.
Goed, doe het, maar wees discreet.
Ik wil niet nog een Dreyfus-schandaal.
Esterhazy, Esterhazy...
De naam komt me bekend voor.
Hebt u contact gehad met hem?
Er komen herinneringen boven in deze oude knikker.
Meneer de minister?
Raadpleeg de dossiers van...
Hoe heet hij? - Marie Charles Ferdinand Walsin Esterhazy.
74e Infanterieregiment.
Hoe wilt u te werk gaan? - Het is niet makkelijk.
Buiten deze foto's hebben we alleen een niet verstuurde telegram
en de roddels van een dubbelagent die onbruikbaar zijn.
Kolonel, u zal bewijzen moeten vinden.
Wilt u hem vervolgen? - Ja. Waarom niet?
Generaal Boisdeffre wil geen nieuw Dreyfus-schandaal.
Het schandaal zou zijn hem te laten gaan.
Meneer de minister, Esterhazy heeft ons geschreven.
Tweemaal, in de zomer. - Kijk eens aan.
"Ik vraag een onmiddellijke mutatie van Rouen
naar de generale staf in Parijs."
De onbeschaamdheid!
Hij wil de hand leggen op geheimen en er geld mee verdienen.
Mag ik die documenten? - Zeker.
Bedankt.
Zeg uw naam en beroep.
Alphonse Bertillon, dienst Gerechtelijke Identificatie
in Parijs. - U bent een grafologisch expert?
U vergeleek de nota gericht aan de buitenlandse ambassade
met het handschrift van de beschuldigde? - Klopt.
En u twijfelt niet dat ze werden geschreven
door een en dezelfde persoon? - Ik twijfel niet.
M. Bertillon, er zijn gelijkenissen, maar ook verschillen.
De letters "o" en de dubbele "s". U zegt het zelf.
Ja, maar ze zijn opzettelijk zo gemaakt.
Ze hebben zichzelf vervalst,
als u wilt. Vergeet niet dat,
bijvoorbeeld, het borderel werd geschreven op uiterst fijn papier.
Zoals dit. We schrijven nooit op zulk papier.
Het laat,
excuseer mij,
een perfecte transparantie toe en er kan dan ook
een model worden gebruikt. Zoals een elegant geschrift.
Er is één woord in het bijzonder,
het woord "belang"
dat ik hier heb weergegeven,
met een indeling van 5 mm
voor een lengte van 12,5 mm.
En u ziet dat er een verschuiving
van de letters is van 1,25 mm.
Dit is een gedetailleerde
uitvergroting van het woord "belang". Wat ziet u?
Er is telkens een verschil.
Het verschil bedraagt 1,25 mm.
Het is onmogelijk dat een hand met een natuurlijke schrijfwijze
tweemaal dezelfde lijn volgt.
Er is één kans op een miljoen.
Het besluit is dat Dreyfus
zijn eigen handschrift vervalste
voor het geval hij ontmaskerd zou worden.
Ik hoor dat u verklaart dat ik schuldig ben omdat de nota van mijn hand is.
Ja, inderdaad.
Ik ben ook schuldig omdat het handschrift niet het mijne is.
Precies!
Commandant, wat gaat u tegen de minister zeggen?
Dat de kansen op een veroordeling vijftig procent bedragen.
Waarom?
Welk motief kan hij hebben?
Geld kan het niet zijn.
Hij heeft inkomsten die twintig keer hoger zijn dan zijn soldij.
U hebt geen motief aangehaald.
We hebben heel veel bewijzen tegen de jood!
Een brief van een buitenlandse officier die gaat over "die venijnige D".
"Venijnige D"? Maak er gebruik van.
En onze geheime bron vrijgeven? - De zittingen zijn gesloten.
Dreyfus en zijn advocaat zijn erbij.
En als ik voor het hof verschijn
om te beschrijven wat er in onze dossiers staat?
U mag dat niet doen. U heeft al een verklaring afgelegd.
En als u iets zou zeggen tegen de voorzitter van het Hof?
Met alle respect, commandant, ik ben hier om te observeren,
niet om tussen te komen. - Goed.
Ik zal het doen.
Commandant Henry, het Hof heeft vernomen dat
uw vorige verklaring niet volledig was.
Kolonel, ik wilde geen geheime informatie vrijgeven.
Geef het nu vrij, commandant.
Als het Hof aandringt.
In maart heeft een eerbaar persoon,
uitermate eerbaar,
ons laten weten dat er op de generale staf een verrader was
die geheimen overbracht aan een vreemde mogendheid.
In juni werd deze waarschuwing herhaald, met meer precisie.
Ga door, commandant.
De verrader die hij noemde, is die man.
Blijf zitten.
U zweert dat het waar is? - Ik zweer het.
Deze aantijging heeft geen waarde zonder de getuige.
Kunt u ons de naam geven? - Uitgesloten.
Commandant, de geheimen blijven binnen deze zaal.
Er zijn geheimen in het hoofd van een officier die zijn kepie moet negeren.
Zo beëindigde commandant Henry zijn verklaring.
Was de verklaring overtuigend?
Hij was in elk geval spectaculair.
Maar niet overtuigend.
Het was een gerucht.
De mensen van de dienst Statistiek hebben een geheim dossier
met de meest bezwarende bewijzen tegen Dreyfus.
Ze vinden dat de rechters het moeten inkijken.
Ik begrijp waarom.
Het is duidelijk dat Dreyfus en zijn advocaat het niet mogen zien.
Dat is voor de rechters alleen.
Is het geen procedurefout?
Theoretisch wel.
Maar ze moeten het zien.
In naam van de waarheid en de rechtvaardigheid.
Begrijpt u dat, commandant Picquart?
Meneer de minister.
Kolonel...
"In naam van het Franse volk...
...heeft de Oorlogsraad van de militaire regering in Parijs
de volgende uitspraak gedaan.
Vandaag, op 22 december 1894,
heeft de Oorlogsraad van Parijs,
op basis van de besluiten van de regeringscommissaris,
de genaamde Dreyfus Alfred,
kapitein in het 14e Artillerieregiment,
stagiair bij de generale stad van het leger,
unaniem schuldig verklaard
aan het leveren in 1894 in Parijs
aan een vreemde mogendheid of zijn agenten,
een zeker aantal geheime of vertrouwelijke documenten
van belang voor de nationale veiligheid,
en dus relaties heeft onderhouden met deze mogendheid
of zijn agenten om aan deze mogendheid
de middelen te bieden vijandigheden te begaan
of een oorlog te ondernemen tegen Frankrijk..."
MINISTERIE VAN DE KOLONIËN
Ik vroeg me af of je me vergeten was.
Je was me vergeten.
Helemaal niet.
Philippe komt niet terug naar Parijs vanavond.
Ik weet het nog, lieveling.
Ik denk er al weken aan.
Ik zal eten voor je klaarmaken.
Je bent lief.
Wat een vreselijke nachtmerrie, Lucie, die al bijna twee jaar duurt...
De bewakers mogen mij niet aanspreken.
De dagen gaan voorbij zonder één woord te zeggen.
Mijn isolement lijkt op een levende begrafenis.
Als het alleen om mij zou gaan, zou ik het opgegeven hebben.
Maar het gaat niet meer alleen om mijn leven.
Het gaat om mijn eer, de eer van ons allemaal,
het leven van onze kinderen.
Recent zijn ze begonnen met mij de boeien om te doen.
Ik weet niet waarom.
Het is geen voorzorgsmaatregel.
Het gaat om haat,
een vorm van foltering.
Georges?
Het spijt me. Ik kon niet slapen.
Hoelang ben je daar al? - Eventjes.
Brieven, zie ik.
Liefdesbrieven?
Het is niet erg.
In mijn situatie kan een vrouw geen trouw verwachten.
Het is niets. Echt niet.
Werk?
Werk, ja.
15. 8.
Meneer...
Kolonel Picquart? - Meneer Bertillon.
Ik heb kolonel Sandherr vervangen bij Statistiek.
Ja, ik hoorde het. Wat kan ik voor u doen?
Ik liet die twee documenten fotograferen. Ik wil uw mening horen.
Ik geef nooit direct mijn mening.
Misschien wilt u het wel doen in dit geval.
Het is... Maar ja...
Dat is het. Ja...
En? Identiek?
Het geschrift is identiek aan dat van het borderel van Dreyfus.
Absoluut identiek!
Wilt u het bevestigen in een beëdigde verklaring?
Zeker. Als u dat wilt.
En wat als ik zeg dat ze niet zijn geschreven door Dreyfus?
Dan zeg ik dat de joden iemand hebben opgeleid
om ze te schrijven met de methode van Dreyfus.
Ik wil het geheime dossier van de Dreyfusaffaire zien.
Commandant Henry heeft het. - Hij is met verlof.
Ja, kolonel. - Zoek het.
Wachten we niet beter op de terugkeer van commandant Henry?
Waarom spreekt u mij tegen, meneer Gribelin?
Vind dat dossier voor mij!
Is alles er? - Ja, kolonel.
Er gebeurde niets mee na de Krijgsraad.
"Mijn beste vriend...
in bijlage twaalf stafkaarten van Nice
die mij door die venijnige D werden gegeven voor u...
...dat hij al het mogelijke zal doen...
Alexandrine."
Drink niet te veel...
Ik vraag me af of ik u kan spreken, generaal.
Nu? - Als het niet stoort.
Geef ons even.
Ik dank u voor de tijd die u mij geeft.
Het is altijd een plezier, beste Picquart, maar ik heb weinig tijd
door de voorbereidingen voor het bezoek van de tsaar.
Wat is er zo dringend?
Het gaat over die zaak waarover ik sprak. Commandant Esterhazy.
Esterhazy? - Mag ik wat plaats maken?
Natuurlijk. - Bedankt.
Deze foto's kent u al.
Grote goedheid, wat is dat allemaal?
We zitten met een ernstig probleem, generaal,
en hoe vlugger we het regelen, hoe beter.
Esterhazy schreef om overgeplaatst te worden naar de generale staf.
De minister gaf mij zijn brieven.
Ik was verbaasd door de gelijkenis van zijn handschrift
met dat van het document over de schuld van Dreyfus.
Ik toonde het aan meneer Bertillon, een grafoloog. Weet u het nog?
Ja, inderdaad. - Hij bevestigde het handschrift.
In dat verband vond ik dat ik het geheime dossier
met de bewijzen tegen Dreyfus moest heroverwegen.
Nee, maar wacht.
U bedoelt dat het geheime dossier nog bestaat?
Absoluut. Hier.
Ik was verrast door de zwakheid van de bewijzen.
Eén brief lijkt toe te spelen op Dreyfus
en zelfs die maakt enkel gewag van de letter "D".
Maar dit alles had versnipperd moeten zijn.
Generaal Mercier had het bevel gegeven aan kolonel Sandherr
zich ervan te ontdoen.
Hij heeft het niet gedaan.
Maar als ik mag, generaal, het is niet het dossier
dat het voornaamste probleem is.
Dat wil zeggen?
Wel, de lijst...
het handschrift...
het punt dat Dreyfus onschuldig is...
Ga naar generaal Gonse.
Hij staat aan het hoofd van de dienst Inlichtingen.
U had zich eerst tot hem moeten richten.
Ja. Maar we moeten snel reageren. In het belang van het leger.
Ik ken het belang, kolonel.
Ga generaal Gonse op de hoogte brengen. Hij is op het platteland.
Generaal.
Kapitein!
Ik dacht dat ik duidelijk was geweest.
Ik wil geen nieuwe Dreyfusaffaire.
Het is geen nieuwe affaire.
Het is dezelfde.
Picquart!
Welkom op het platteland. - Generaal.
Wat brengt u hier? Kom.
Kom.
We hebben de verkeerde veroordeeld.
Ik denk dat ook.
Het staat wel vast dat de lijst geschreven is door een officier
die de vier diensten van de generale staf kent.
En het kan Esterhazy niet zijn.
Het is Dreyfus.
Daar hebben we een fout gemaakt.
Als u het beter bestudeert,
zult u zien dat het nota's waren die werden doorgestuurd.
Over het kanon, de dekkingstroepen, en over Madagaskar.
Het ging niet over officiële documenten.
Bedankt.
Het was een samenraapsel van roddels en vermoedens
verzameld door een man die geld wilde verdienen.
Het is Dreyfus niet.
Het is Esterhazy.
Mag ik een suggestie doen? - Zeker.
Vergeet de lijst.
Pardon?
Doe onderzoek naar Esterhazy als u dat wilt,
maar laat de lijst erbuiten.
De lijst is het voornaamste bewijs tegen Esterhazy.
Een krijgsraad heeft beslist wie de lijst schreef. De zaak is gesloten.
Maar wat als we ontdekken dat Esterhazy de verrader is?
We ontdekken dat niet, want de zaak is gesloten
om de reden die ik net heb gezegd.
We willen dat ie gesloten is, generaal,
maar de familie Dreyfus wil dat niet aanvaarden.
Ik vrees dat het leger zal worden beschuldigd dat het de waarheid verzweeg.
Wat stelt u voor?
Laat Dreyfus terugkomen voor een nieuw proces.
Een nieuw proces? Bent u gek? - Is het echt ondenkbaar?
Natuurlijk! De eerste vraag zou zijn
waarom de rechters zo'n fout maakten. Dat zou naar het geheime dossier leiden.
Het kan niet. - Waarom niet?
Dat zou ons in zware moeilijkheden brengen.
Ik begrijp het niet, Picquart.
We kennen uw mening over het Uitverkoren Volk.
Wat maakt het uit dat er een jood op een rots zit?
Het is van belang omdat hij onschuldig is.
U bent sentimenteel.
De lammeren en katten, en Dreyfus, ze zijn onschuldig.
U spreekt alsof ik hem graag mag, maar dat is niet zo.
Ik zou willen dat hij schuldig is, dan zou het leven eenvoudiger zijn.
Maar Esterhazy is de verrader.
Misschien wel, misschien niet.
Het punt is dat als u niets zegt, niemand het zal weten.
Dat is een walgelijke suggestie.
U kunt niet verwachten dat ik het geheim meeneem in mijn graf.
Natuurlijk wel.
Geheimen meenemen is de kern van ons beroep.
Meer heb ik er niet over te zeggen.
Betrek Dreyfus er niet bij.
Dat is een bevel.
Binnen!
Kolonel, ik vertrek.
Goedenacht.
Ik moet alles afsluiten.
Geef me uw sleutels. Ik zal het doen.
Ik kan blijven.
Nee, dat is niet nodig. Geef me uw sleutels.
"Ik kon een patroon van een Lebel bemachtigen...
Dubois."
"Geachte Meester Bougre...
Vanmorgen zag ik meneer Dubois..."
"We moeten elkaar vandaag spreken."
Heeft u iets interessants gevonden?
Wie is Dubois?
Jacques Dubois.
Hij werkt bij een drukkerij die contracten levert aan het Ministerie van Oorlog.
Bijgevolg, de nota van Schwartzkoppen,
waarvan u tegen de rechters zei dat ie naar Dreyfus verwees.
"In bijlage twaalf stafkaarten van Nice die die venijnige D mij gaf voor u..."
Hij verwijst naar
Dubois, niet waar?
Misschien. - Hoezo "misschien"?
Wie is het meest geschikt om stafkaarten te leveren?
Dreyfus of een drukker die al contact heeft
met de Duitse en Italiaanse militaire attachés?
En dat...
is uw handschrift, niet waar?
U bevestigt aan de rechters
dat het de Spaanse militaire attaché, markies Val Carlos is
die u heeft gezegd dat er een verrader op de staf was?
Klopt.
"De Duitsers hebben op de staf een officier die hen op de hoogte houdt.
Vind hem, Henry. Als ik zijn naam kende, zou ik hem zeggen."
Kom op, zeg.
Vindt u dat dat uit de mond van een markies komt?
Ik parafraseerde.
Goed. Als ik morgen aan de markies vraag:
"Heeft u die conversatie gehad met Henry?",
dan bevestigt hij dat? - Nee.
Hij zal liegen, zoals iedereen.
Stop, commandant, alstublieft!
Dat geheime dossier is verzonnen.
Mag ik vragen, kolonel, of u erover sprak met generaal Gonse?
Ik zei hem dat ik geloof dat Dreyfus onschuldig is.
Wat was zijn reactie?
Hij zei de zaak te vergeten. - Mijn God, doe dat dan.
Zij zijn de baas. Wij volgen bevelen, anders zijn we niets waard.
Ik weet niet of hij onschuldig is, en het laat me koud.
Beveel mij iemand af te maken, en ik doe het.
Achteraf zegt u mij dat u zich vergiste van naam.
Het spijt me, maar dat is mijn fout niet.
Dat is het leger.
Uw leger misschien, niet het mijne.
Goedenacht, commandant Henry.
Goedenacht.
Kolonel.
Goed idee. - Ik ga er proberen voor te zorgen.
En probeer de bron niet in gevaar brengen.
Vertrouw mij, ze zullen het niet te weten komen.
U hebt veel tijd nodig gehad.
Ik wist niet dat jullie een afspraak hadden.
We hebben er geen.
Ik wilde gewoon langskomen.
U hebt dat nog nooit gedaan.
Ik had het misschien vaker moeten doen.
U hebt een mooie kleine eenheid.
Waar is het geheime dossier over Dreyfus?
In de kluis.
Geef het me, dat zou heel vriendelijk zijn.
Bedankt.
Als u het niet erg vindt,
zal ik er persoonlijk voor zorgen.
Mag ik weten waarom? - Nee.
Is het compleet? - Ja.
U hebt geen kopie? - Nee.
Goed.
Vanaf nu zal commandant Henry mij het materiaal van mevrouw Bastian geven.
U kunt de procedure veranderen, niet de feiten.
Correct, vandaar dat alles aan mij moet worden overhandigd.
Tot ziens, kolonel. - Generaal.
U ziet er prachtig uit.
Waar is Philippe? - Een crisis op het ministerie.
Hij probeert nog te komen.
Waar was u?
We hebben u al weken niet gezien.
De kolonel ziet niemand meer van ons.
Hij is thuis in een ander milieu nu.
Champagne weigeren! Het is vast erg.
Wat is er, Georges?
Uw man is daar.
Excuses, maar het ging om een staatszaak.
Picquart, ik ben blij u hier te zien.
U hebt vast de krant nog niet gezien?
Kijk! Een afdruk van de lijst van Dreyfus.
Nu weten we hoe dat eruitziet.
Die verrekte journalisten!
Is het belangrijk?
Ja. Er zullen koppen rollen.
HET BEWIJS
DE LIJST VAN DREYFUS
Kolonel, u bestuurt een lekkend schip.
Inderdaad, het is een schending van het staatsgeheim.
Daar blijft het niet bij!
We hebben een anonieme brief
waarin staat dat commandant Esterhazy
zal worden aangeklaagd voor de Kamer van Afgevaardigden
als handlanger van Dreyfus.
Wat zegt u daarop?
Ik sta versteld.
Het is duidelijk dat iemand van de staf mijn onderzoek wil saboteren.
Picquart! - Beheers u!
Wat een ontoelaatbare beschuldiging!
U wilt Dreyfus absoluut vervangen voor Esterhazy.
Niets houdt u tegen om dat doel te bereiken.
Ik zou u moeten laten oppakken voor een zware professionele fout.
Het is een slechte zaak.
U stelt me teleur.
Ik vertelde niemand over mijn onderzoek. Ik ben niet geobsedeerd.
Ik volgde een spoor dat me bij Esterhazy bracht.
Wat zou u doen als u het absolute bewijs had
dat Dreyfus een spion was in dienst van een vreemd land?
Als het gaat over een absoluut bewijs, aanvaard ik het.
Maar dergelijk bewijs bestaat niet.
We onderschepten
een recente brief van majoor Panizzardi
aan kolonel Schwartzkoppen.
Hier volgt de passage in kwestie.
"Ik hoorde dat een afgevaardigde opheldering gaat vragen over Dreyfus.
Als ze mij in Rome nieuwe verklaringen vragen,
zeg ik dat ik geen relaties had met die jood.
Dat is een feit.
Mochten ze u iets vragen, zeg hetzelfde
want niemand mag ooit weten
wat er met hem is gebeurd."
Ziezo. Wat zegt u daarop?
Mag ik het document zien? - Nee.
Wanneer is dat bericht binnengekomen?
Commandant Henry kreeg het twee weken geleden.
Ik hoop dat u de integriteit van commandant Henry niet in vraag stelt.
Als u zekerheid heeft over de echtheid van het document,
dan is dat zo. - U moet dan ook toegeven
dat Dreyfus schuldig is.
Als het document echt is, ja.
Gezien uw staat van dienst, kolonel, hebben wij beslist
geen disciplinaire maatregelen tegenover u te nemen.
Toch eisen we dat u alle documenten overdraagt
over uw onderzoek naar commandant Esterhazy.
U verlaat Parijs onmiddellijk voor een inspectieronde
inzake de veiligheidsmaatregelen in de oostelijke garnizoenen.
Word ik ontslagen uit het leger?
Natuurlijk niet. U bent maar een paar dagen weg.
JUNI 1897
Meneer!
Waarvoor komt u? - Ik ga langs bij Meester Leblois.
Ik heb u al gezien. U bent kolonel Picquart?
Pardon.
Georges! - Dag, Martha.
Kom! Kom binnen.
Krijgen jullie geen eten meer in het leger?
Het eten is het ergste in Afrika.
Je hebt geen idee hoe ik de Franse keuken heb gemist.
Het was heerlijk. Bedankt.
Wil je hier blijven?
Als ik kan. Alleen vannacht.
Heb je je appartement niet meer?
Jawel. Maar ik wil er niet naartoe. - Waarom niet?
Ik vermoed dat het in de gaten gehouden wordt.
Door wie?
Zie je die twee mannen?
Dat zijn politieagenten in burger.
Hoe weet je dat zeker?
Omdat ze voor mij hebben gewerkt.
Toen de generaals beseften dat ik niet ging zwijgen,
stuurden ze mij op inspectieronde naar de Somme.
Daar vandaan werd ik naar Nice gestuurd, dan naar Marseille,
Algiers en dan naar Tunesië.
Ik mocht zelfs niet naar huis om me om te kleden.
Uiteindelijk werd ik overgeplaatst naar een Afrikaans regiment.
Waarom heb je ons niets gezegd? - Mijn post wordt onderschept.
Ik word constant gevolgd.
Vorige week wilden ze mij op verkenning sturen naar El Ouatta, nabij Tripoli.
Een zelfmoordmissie. - Mijn God!
Toen besefte ik dat ik terug moest naar Parijs, ongeacht het risico.
Kan je dat allemaal bewijzen? - Natuurlijk.
Je moet dit openbaar maken.
Dat is moeilijk voor mij, Louis.
Sinds mijn achttiende is het leger mijn leven.
Ik wil een schandaal vermijden.
Maar dat is het al.
Wat is uw positie ten opzichte van het leger?
Kolonel Picquart, is Dreyfus onschuldig?
Volgens commandant Esterhazy werkt u voor het joodse syndicaat.
Wordt u ontslagen?
Kolonel Picquart, ik ben generaal Georges Gabriel de Pellieux,
militair commandant van het departement van de Seine.
Het ministerie van Oorlog vraagt mij een onderzoek te doen
naar de informatie die u inwon over commandant Esterhazy.
Begrijpt u dat? - Ja, generaal.
Herkent u dit?
Dat is het telegram van Schwartzkoppen aan Esterhazy die niet verstuurd werd.
Wie gaf hem aan kapitein Lauth om hem te plakken?
Ik.
Er is geen bewijs dat hij van de ambassade kwam.
U had hem kunnen toevoegen aan de documenten die u kreeg.
Inderdaad. Maar dat deed ik niet.
Wist u dat het telegram vervalst was?
Het originele adres werd gewist en de naam van Esterhazy werd toegevoegd
met andere inkt.
Als dat zo is, gebeurde dat na mijn vertrek.
Volgens mij heeft u hem vervalst.
Waarom zou ik? - Omdat u voor een joods syndicaat werkt
dat Dreyfus wil bevrijden.
U zorgde voor valse bewijzen die commandant Esterhazy erbij betrekken.
Die had ik niet nodig.
De lijst op zich volstaat als bewijs voor zijn schuld.
Ja, de lijst.
Ik ben blij dat u erover begint.
Gaf u Le Matin een kopie van de lijst?
Nee.
Liet u informatie naar de pers lekken?
Nee.
Sprak u met Meester Leblois over uw onderzoek naar commandant Esterhazy?
Ja, maar als ik even mag toelichten... - Wij hoeven geen toelichting!
Het verspreiden van vertrouwelijke informatie is een criminele daad.
Meester Leblois deelde mijn bezorgdheid met de vicevoorzitter van de senaat,
die het probleem in de regering aankaartte. Van de pers weet ik niets.
U weet niets!
Zeg eens,
hoeveel vertrouwelijke informatie speelde u door aan mevrouw Monnier?
Mevrouw Monnier? - Pauline, de vrouw van Philippe Monnier,
van het ministerie van Buitenlandse Zaken.
Zij heeft hier niets mee te maken. - Daar oordeelt u niet over.
Herkent u deze?
Dat zijn persoonlijke brieven, in mijn appartement in beslag genomen.
Ze onthullen een intieme band die u en mevrouw Monnier al jaren onderhouden.
U doorzocht mijn appartement. - Commandant Esterhazy
zegt dat hij geheime documenten zag over het onderzoek tegen hem
en die u thuis bewaarde.
Deze werden hem overhandigd door een vrouw met een sluier.
Wij denken dat het om mevrouw Monnier gaat. - Met een sluier!
Dit is niet grappig. - Toch wel.
Het is een melodrama van laag niveau.
Generaal, krijg ik geen vragen over de essentiële feiten van de zaak?
Niet brutaal worden, kolonel.
Zelfs experts bevestigen dat het het handschrift van Esterhazy is.
Het gaat om een onderzoek naar uw gedrag.
Of over het feit dat in het Dreyfusdossier, dat hem veroordeelde,
valse stukken zaten? - Dat valt buiten dit onderzoek.
Sta ik onder arrest? - Nog niet.
Als u mij wil verontschuldigen, ik vind uw onderzoek een farce
en ik weiger er nog enige rol in te spelen.
Ga zitten, kolonel!
We zijn nog niet klaar!
Kolonel!
Dank u.
Hier. Drink dit.
Ze hebben Philippe ingelicht.
Ik wist dat hij gewelddadig zou reageren.
Na die generaal...
Pellieux. - Ja.
Toen hij klaar was met mij te ondervragen,
bracht het leger mij in een auto naar huis.
Philippe wachtte me op.
Hij heeft de meisjes naar zijn zus gestuurd.
Ik was het niet waard hun moeder te zijn, zei hij.
Ik zou hen na de scheiding niet meer mogen zien.
Kan hij zoiets doen?
Nee, natuurlijk niet.
Je hebt een advocaat nodig.
We vragen het aan Louis.
Je zou ook een tijdje uit Parijs weg moeten.
Waarom?
Om de pers te mijden. Kan je ergens naartoe?
Ik kan intrekken bij mijn zus in Toulon.
Zeer goed.
En jij?
Ik trek mijn plan.
We zijn er, meneer.
Ja, dank u.
Goedenavond, meneer. - Goedenavond.
Goed gedaan, Georges.
Dit is onze gastheer, meneer Charpentier.
Aangenaam, kolonel. - De grootste uitgever van Parijs.
Dat is makkelijk gezegd. - Bedankt dat u dit organiseerde.
Het is een hele eer. Alstublieft. Deze kant op.
Heren, dit is kolonel Picquart.
Kolonel, dit is senator Arthur Ranc.
Aangenaam.
Joseph Reinach. - Aangenaam.
Lid van de kamer van afgevaardigden. Zij coördineren de politieke campagne.
Meneer Georges Clemenceau, redacteur bij L'Aurore.
Kolonel. - En Mathieu Dreyfus,
die nu bijna drie jaar vecht
om gerechtigheid te krijgen voor zijn broer.
Mijn familie en ik kunnen u niet genoeg bedanken, kolonel.
U moet mij niet bedanken. Ik luister naar mijn geweten.
En tot slot heb ik de eer u voor te stellen aan meneer Emile Zola.
Ik ben een groot bewonderaar, kolonel.
En ik van uw werk.
De legerleiding stelt zich nu op als beschermheer van de schuldige,
Marie-Charles-Ferdinand Esterhazy,
om de onschuldige, Dreyfus, gevangen te houden.
Dat betekent, en kan alleen maar betekenen,
dat ik het brein was van een vreselijke samenzwering tegen Esterhazy.
En dat ik ervoor gestraft moet worden. - Wat gebeurt er nu met u?
Ik zal worden opgepakt, meneer Clemenceau.
Opgepakt, in de gevangenis gegooid en misschien uit het leger gegooid.
Het leger kan toch niet zo stom zijn?
Dat is de manier om Dreyfus op het Duivelseiland te houden.
Dat is het meest verbijsterende verhaal ooit.
Je zou je schamen om Fransman te zijn.
Wat kunnen we praktisch gezien voor u doen?
Iemand moet het verhaal zo brengen dat mensen het begrijpen.
Als dienstdoend officier mag ik er niets over zeggen of schrijven.
U niet.
Maar ik wel.
Misschien sturen ze mij naar het Duivelseiland.
Dreyfus zal blij zijn met het gezelschap.
Hoe kun je daar grapjes over maken?
Ik vind het idee dat je alleen in een cel zit ondraaglijk.
Mij doet het niets.
Het is een burcht, geen gevangenis.
Ik kan mijn leesachterstand inhalen.
Het spijt me dat ik je hierbij heb betrokken.
Ik heb dat zelf gedaan.
Kolonel Picquart, ik heb een arrestatiebevel, getekend door het ministerie van Oorlog.
Mag ik uw wapen?
L'Aurore ! L'Aurore te koop!
"J'Accuse", de verboden brief van Zola.
Sensationele ommekeer in de Dreyfusaffaire. L'Aurore te koop!
"J'Accuse", de brief van Emile Zola aan de president.
L'Aurore te koop!
- Jongen?
Jongen? Hier! Kunnen we stoppen?
L'Aurore te koop!
En? Wat staat er?
"Ja, we wonen een eerloos spektakel bij,
mannen die diep in de schulden en de misdaad zitten en vrijgepleit worden,
terwijl de eer aangetast wordt van een man zonder blaam!
Wanneer het zover is gekomen in een maatschappij, gaat het verloren".
Dat zou niet gedrukt mogen worden.
"Ik beschuldig luitenant-kolonel du Paty de Clam ervan
deze gerechtelijke fout te hebben gemaakt...
Ik beschuldig generaal Mercier ervan dat hij medeplichtig was,
op zijn minst door een zwakke geest, aan een van de grootste ongerechtigheden van de eeuw.
Ik beschuldig generaal Billot ervan
de bewijzen te hebben gehad van de onschuld van Dreyfus en ze genegeerd te hebben.
Hij maakte zich schuldig aan een misdaad tegen de mensheid
en tegen het gerecht, maar met een politiek doel,
en voor het redden van de betrokken generale staf...
Ik beschuldig generaal de Pellieux en commandant Ravari van een misdadig onderzoek,
een vreselijk partijdig onderzoek
waarvan de tweede in zijn rapport blijk gaf van naïeve stoutmoedigheid...
Ik beschuldig de grafologen
van het opmaken van leugenachtige en bedrieglijke verslagen,
tenzij een dokter verklaart dat ze last hebbe van hun ogen en hun oordeel...
Ik beschuldig generaal de Boisdeffre en generaal Gonse ervan
zich schuldig te maken aan dezelfde misdaad, de ene uit klerikale passie,
de andere door het groepsgevoel dat van het bureau van de Oorlog
de onaantastbare ark des verbonds maakt...
Ik beschuldig de eerste krijgsraad ervan het recht te hebben geschonden
door een schuldige veroordeeld te hebben op basis van een geheim stuk,
en ik beschuldig de tweede krijgsraad ervan die onregelmatigheid te hebben toegedekt
door zelf de juridische misstap te begaan van bewust een schuldige vrij te spreken...
Door de beschuldigingen uit te spreken, val ik onder artikels 30 en 31
van de wet over de pers van 29 juli 1881
over strafbare feiten van belediging,
en ik stel me er vrijwillig bloot aan".
Dood aan Zola! Dood!
DOOD AAN DE JODEN
Dood aan Zola!
Mijn beste Georges!
Louis!
Gaat het? - Het gaat.
Goed. - Geef hier.
Wel,
een aardig plekje.
Ja, hè? Ga zitten, alsjeblieft. - Dank je.
Zola wordt vervolgd voor laster.
Door het leger? - Door de staat.
Wanneer komt de zaak voor? - Binnenkort.
Binnen twee weken. - Goed.
Zola en Clemenceau willen je oproepen als getuige voor de verdediging.
Ja, natuurlijk. - Goed.
Ze hebben de meest agressieve advocaat van Parijs, Fernand Labori.
Labori? - Ja, al van gehoord?
Hij wordt ook "de Viking" genoemd. Nee?
Nee.
Picquart, klootzak!
Klootzak!
Het is een schande, Picquart!
Zweert u te spreken zonder haat en zonder vrees en alleen de waarheid te zeggen?
Ik zweer het.
Uw naam? - Marie-Georges Picquart.
Verblijfplaats?
Fort Mont-Valérien, vleugel van de gevangenis.
Meester Labori?
Kan kolonel Picquart het hof informatie geven over de zaak Esterhazy?
In de lente van 1896
kreeg ik stukken van een brieftelegram in handen.
Ze kwamen van een militair attaché
van een vreemde mogendheid, gericht aan een zekere commandant Esterhazy,
en ze hielden in dat commandant Esterhazy hem informatie bezorgde.
Ik liet commandant Esterhazy schaduwen.
Vier maanden later vroeg hij per brief naar een betrekking bij de generale staf.
Tot tweemaal toe.
Het handschrift van deze brieven leek mij overeen te stemmen met het document
gekend als "de lijst" die opgesteld zou zijn door kapitein Dreyfus.
Wat mij bevestigd werd door de eerste expert, gemachtigd door de overheid.
Bracht u uw oversten op de hoogte van dit sensationele nieuws?
Dat deed ik. - Wat was hun reactie?
Ik moest de twee zaken gescheiden houden.
Commandant Lauth, kunt u dichterbij komen?
U heeft verklaard dat u denkt
dat kolonel Picquart het telegram heeft toegevoegd
aan de rest van de stukken
die nog niet behandeld werden. - Dat denk ik.
Kolonel Picquart? - Commandant Lauth mag dat denken.
Kolonel Henry? Kunt u dichterbij komen?
Bedankt, commandant Lauth.
Kolonel Henry,
u heeft verklaard dat u zag
hoe kolonel Picquart het geheime dossier
liet zien aan zijn vriend, meester Leblois? - Inderdaad.
Het gebeurde in zijn kantoor.
Hij toonde hem het document waarin naar Dreyfus verwezen wordt als "die venijnige D".
Kolonel Henry vergist zich. Ik toonde het document aan niemand.
Ik weet wat ik zag. Ik kan niets anders zeggen.
Mag ik een vraag stellen?
Tot waar kwam kolonel Henry mijn kantoor binnen?
Ik stak mijn hoofd door de halfopen deur.
Hoe kon hij juist dat document onderscheiden?
Ik kon het perfect zien.
Maar het handschrift was niet duidelijk, zelfs niet van dichtbij.
Hij kon het van zo ver niet zien.
Luister, ik ken het document beter dan wie ook.
U wilt duidelijkheid? U zult die krijgen!
Laat mij voor eens en altijd duidelijk zijn. Kolonel Picquart liegt!
Meneer de voorzitter!
Heren, u hoorde kolonel Henry mij beschuldigen van leugens.
U hoorde commandant Lauth zonder enig bewijs
suggereren dat ik het telegram verzon.
Zal ik u zeggen waarom?
Alle architecten van de zaak Dreyfus...
Kolonel, let op uw woorden!
Henry, Gribelin, Lauth, onder bevel van generaal Gonse,
zijn de fouten aan het wissen van mijn voorganger, kolonel Sandherr,
een man die aangetast is door een ziekte.
Ga zitten! - Weet u wat mijn misdaad was?
Ik geloofde dat ik onze eer anders kon bewijzen dan door blinde gehoorzaamheid.
Kolonel, genoeg! Gaat u zitten!
Misschien word ik morgen ontslagen uit het leger waar ik van hou
en aan wie ik 25 jaar van mijn leven gaf.
Het zij zo.
Het was mijn taak de waarheid en de gerechtigheid te zoeken.
Zo kan een soldaat het beste z'n leger dienen. - Genoeg, kolonel!
Als een eerlijk man. - Leve Picquart!
Ik eis genoegdoening voor deze belediging. - Stilte!
Generaal Pellieux, komt u naar voren?
Generaal, wij luisteren.
Heren, wij hebben niets gezegd over de zaak Dreyfus.
Omdat het de res judicata is. Gewezen vonnis.
Maar om te zien hoe dat is gebeurd...
Zoals kolonel Henry zei:
"Ze willen duidelijkheid? Ze zullen die krijgen!"
In november 1896 kreeg het ministerie van Oorlog
het absolute bewijs van de schuld van Dreyfus.
Ik heb het gezien.
Het is een brief van een vreemde militair attaché aan een andere
waarin ongeveer het volgende staat:
"Er rijzen vragen over de Dreyfusaffaire.
Beken nooit de relaties
die we gehad hebben met die jood."
Ik vraag het woord.
Pardon. Ik ben aan het woord
en ik eis dat het bewijs getoond wordt. - Meester Labori!
Generaal Gonse, kom dichterbij.
Het leger heeft niets te vrezen. Dergelijke stukken moeten geheim blijven.
Laat generaal Boisdeffre bevestigen wat ik zei.
Laat generaal Boisdeffre komen.
Leve de generaal!
Leve het leger!
Stilte!
Generaal, wij luisteren.
Ik nam kennis van de getuigenis van generaal Pellieux
en ik volg hem op alle punten. Hij is precies
en geeft de waarheid getrouw weer.
Meer heb ik daar niet op te zeggen.
Maar, heren,
staat u mij toe één ding te zeggen.
U bent de jury,
u bent het land.
Als het land de legerleiding niet meer vertrouwt,
zij die verantwoordelijk zijn voor de nationale verdediging,
zijn wij bereid deze zware taak aan anderen te geven.
U hoeft het maar te zeggen. - Meneer de voorzitter, dat is 'n staatsgreep.
De legerleiding dreigt ontslag te nemen als ze niet het verdict krijgen dat ze eisen.
U bent niet aan het woord. De zaak is gesloten.
Generaal, wij danken u. - Ik heb vragen voor de getuige.
U bent niet aan het woord!
Kolonel Picquart wenst iets te zeggen.
Komt u nader, kolonel Picquart.
Als generaal Pellieux en generaal Boisdeffre er niets over hadden gezegd,
had ik er nooit over gesproken.
Maar nu voel ik mij ontheven van mijn eed tot geheimhouding.
De brief waar zij het over hebben,
het onweerlegbare bewijs,
is een vervalsing.
Stilte!
23 FEBRUARI 1898
De vraag is: publiceerde Emile Zola bewust leugens
om de eer en de reputatie van het leger te ondermijnen?
Heren van de jury, wat is uw verdict?
Op mijn eer en op mijn geweten
is de verklaring van de jury:
ja, de beklaagde is schuldig.
Bijgevolg, meneer Emile Zola,
veroordeelt het Hof u tot een jaar gevangenisstraf en een boete van 3000 frank.
Bravo!
Leve de gerechtigheid!
5 MAART 1898
Als een van u gewond is, wordt het gevecht stopgezet.
Na controle van de verwonding en mocht de gewonde het willen,
gaat het gevecht door.
En garde.
Begin!
Scheidsrechter, dit is belachelijk!
Stop.
Dokter, onderzoek de wond, alstublieft.
Er is niets. Hij miste u op een haar na.
Die man is gestoord. - Nee, senator. Hij is wanhopig.
Het is niets.
Het is niets!
Ik ben klaar.
En garde.
Begin!
Stop!
Nee! Ik kan doorgaan!
Laat mij even!
Bezoek!
Wie is het? - Labori.
En,
hoe is het leven in la Santé?
Minder goed dan in het fort Mont-Valérien.
Ik heb een cadeautje bij me.
"Vandaag werd, op het kabinet van de minister van Oorlog, luitenant-kolonel Henry aangeduid,
en hij gaf het zelf toe, dat hij de brief van oktober 1896 schreef.
De minister beval de onmiddellijke aanhouding van luitenant-kolonel Henry
die werd opgesloten in het fort van Mont-Valérien".
Wat deed hem bekennen? - Hij had geen keuze.
Zijn brief, zijn onweerlegbare bewijs, was slecht gemaakt.
Hij lijmde twee stukken papier die niet aaneensloten.
Arme idioot.
Ze zullen verplicht worden het proces opnieuw te doen en Dreyfus te repatriëren.
Ik zal Henry oproepen
en wij laten de regering vallen.
Daar is hij! Dat is Picquart! Kolonel Picquart...
Laat hem spreken. - Alstublieft, alstublieft.
Stilte! - Laat hem praten.
Heren, ik ben tevreden dat na bijna een jaar cel
de regering alle beschuldigingen tegen mij heeft laten vallen,
en erkend heeft dat de veroordeling van kapitein Dreyfus moet worden herzien.
Ik eis dat de echte verrader, commandant Esterhazy, wordt opgepakt. Dank u.
Esterhazy heeft u uitgedaagd voor een duel. Wat is uw reactie?
Een man van eer moet niet reageren. Ik laat het gerecht spreken. Dank u.
Daar is hij.
Nu heb ik je, smeerlap!
Ik zal genoegdoening krijgen.
Ga daarvoor naar je hoeren.
Lafaard!
Verrader! Vuile jood!
DREYFUS IN FRANKRIJK DREYFUS GEREPATRIEERD
OVERSTAP IN QUIBERON AANKOMST IN RENNES
IN AFWACHTING VAN ZIJN AANKOMST
TEGENSTRIJDIG NIEUWS
DE VERRADER IN RENNES
Naam? - Alfred Dreyfus.
Spreek luider!
Alfred Dreyfus. - Leeftijd?
Negenendertig jaar. - Geboorteplaats?
Mulhouse. - Graad?
Kapitein, bij de generale staf.
U wordt beschuldigd van hoogverraad.
Wat zegt u daarop? - Ik...
Ik ben... onschuldig.
Nog een keer,
voor de eer van mijn naam
en voor mijn kinderen,
kolonel, ik zweer het, ik ben onschuldig.
Halve draai rechts!
Zet af geweer!
Het woord is aan generaal Mercier.
Ja, ik gaf het bevel de rechters een dossier met bewijzen te geven.
Ja, het was een geheim document.
Het moest het zijn.
En sta mij toe nog één ding te zeggen.
Ik ben een eerlijk man en de zoon van een eerlijk man.
Moest er de minste twijfel zijn, zou ik de eerste zijn
die zou zeggen aan kapitein Dreyfus: "Ik heb me vergist."
U moet dat zeggen!
Maar dat is niet zo.
Sinds 1894 is er niets dat mijn oordeel doet wankelen.
Het werd versterkt door de hartstochtelijke inspanningen om de onschuld te bewijzen,
zonder te spreken van de miljoenen besteed door de joden.
Meneer de voorzitter...
mag ik de getuige ondervragen?
Ik denk dat we gezien de tijd de zaak morgen moeten hervatten.
Maar... - De zitting is gesloten.
Het is een schandaal. - U kunt gaan, generaal.
Georges?
Ben je klaar? - Ja, ik kom.
Picquart!
Dag, Labori. Klaar voor de strijd?
Ik voel me heel goed.
We gaan generaal Mercier met de grond gelijkmaken.
Met het formidabele materiaal dat u me gaf.
Mijn God!
Help!
- Blijf bij hem.
Help!
Houd hem tegen! Moordenaar! Stop hem!
"In naam van het Franse volk,
op negen september 1899,
verklaart de permanente krijgsraad
de genaamde Dreyfus Alfred,
kapitein van het 14e Artillerieregiment,
met een meerderheid van vijf stemmen tegen twee,
schuldig aan hoogverraad.
Echter,
met dezelfde meerderheid werden verzachtende omstandigheden gestemd
waardoor het Hof de straf vermindert
tot een opsluiting van 10 jaar."
"Verzachtende omstandigheden..."
Zorg goed voor mijn vrouw.
Het spijt me dat je moest wachten.
Ik ging net naar buiten toen Mathieu Dreyfus aankwam.
Wat wilde hij? - Zijn broer heeft gratie gekregen.
Hij wilde mijn mening. - Georges, wat een prachtig nieuws.
Wat heb je hem gezegd?
Dat hij het niet mag aanvaarden.
Maar hij zal vrij zijn.
Vrij, ja. Maar technisch schuldig.
Maar, Georges, hij heeft zijn kinderen al 5 jaar niet gezien.
Hij moet volhouden. Wij gaan winnen, zeker weten.
Het gaat sneller als hij in de cel blijft. Ober!
Een cognac.
Nu je scheiding is uitgesproken,
veronderstel ik dat we kunnen trouwen. - Inderdaad.
Zullen we het doen?
Wil je dat ik je hand vraag?
Niet echt.
Waarom? - Omdat, schatje,
als je het zo vraagt, ik niet het idee heb dat je echt wilt.
Of wel?
Het spijt me.
Wil je met mij trouwen?
Nee.
Echt, weiger je?
Je bent niet iemand die trouwt, Georges.
En je liet me inzien dat ik ook niet zo ben.
We gaan door zoals vroeger.
ALFRED DREYFUS HEEFT DE GRATIE AANVAARD
ZEVEN JAAR LATER VERKLAARDE HET HOF VAN CASSATIE HEM ONSCHULDIG
HIJ WERD WEER OPGENOMEN IN HET LEGER
Meneer de minister, commandant Dreyfus is hier.
Laat hem binnenkomen.
Generaal.
Commandant.
Alstublieft.
Maak het u gemakkelijk.
Bent u hier al eens geweest?
Nee, meneer de minister.
Waarover wilt u mij spreken?
Mijn graad.
Mijn promotie houdt geen rekening met mijn jaren van opsluiting.
Terwijl uw promotie, als ik het mag zeggen,
rekening houdt met de acht jaar dat u niet in het leger was.
Ik vind dat oneerlijk.
Het is voortrekkerij.
Ik begrijp het.
Wat wilt u dat ik daaraan doe?
Me promoveren tot de rang die ik zou moeten hebben.
En dat zou zijn?
Luitenant-kolonel.
Dat zou een speciale wet vereisen.
Het moet. Het zou gerechtigheid betekenen.
Maar het is onmogelijk.
Waarom? - De wet zou niet goedgekeurd worden.
Het politieke landschap is geëvolueerd.
En ik heb al genoeg problemen met mensen die voorheen onze vijanden waren.
Hoe kan ik de controverse herstarten? - Omdat het moet.
Het spijt me, Dreyfus, het is onmogelijk.
Als dat alles is...?
Ja, dat is alles.
Het spijt me dat we al die jaren niet persoonlijk met elkaar konden praten.
Klopt. Niet sinds de ochtend van mijn arrestatie.
Excuseer mijn rol die ik heb gespeeld in deze droevige farce.
U hebt het ruimschoots goedgemaakt.
Het is mooi, dit allemaal,
en dat u werd benoemd in de regering van de Franse republiek.
Het is vreemd om te zeggen,
maar ik zou het niet bereikt hebben zonder u.
Nee, generaal.
U bent hier gekomen omdat u uw plicht hebt gedaan.
DE TWEE MANNEN HEBBEN ELKAAR NOOIT MEER ONTMOET
Subtitles by sub.Trader subscene.com